شوقهای انتظاریسلیم قاضی سعیدی
poetry · Item 254همچون غباری
شعر نوشتن امری بس بیهوده است بل، خون باید داد و نظمهای جهان را به جنون پریشان باید کرد که آشوب بس جذابتر مینمایاند از تعادل
پس، روزی که دور نخواهد بود قلمم را خواهم شکست و از قلمم دشنهای خواهم ساخت و آیین رزمی موزون تدبیر خواهم کرد و بعد در رقصی بدیع، آخرتاندیشانه چرخ خواهم زد و با پاهایم مسیرهای دایرهوار ترسیم خواهم کرد و در هر چرخش بسی بیشتر، هوش خود را خواهم باخت اما بعد... در لحظهای غافلگیرکنندانه بیحرکت خواهم شد و با چشمان بسته در حالی که دشنهام را نشانه گرفتهام، فرو خواهم ریخت و همچون غباری در مسیر باد پراکنده خواهم شد آنگاه تا ابد پراکنده خواهم ماند
22 می 2024