مقدمه ۳

شده‌اند. شعرهای ارایه شده در این فصلِ کتاب حاضر، بازنویسی فارسی تعدادی از آن‌هاست. فصل سوم، هم‌نهشت (سنتز) را می‌توانم خردمندانه بنامم. تصدیق و تکفیر دوفصل پیشین؛ هم‌زمان و با یک بی‌رحمی‌ عادلانه. چه، در ساختن شکستن هست و بازسازی. از یک تعادل به تعادل دیگر. اما هیچ خردی کامل نیست و در تعادل جدید، حفظ اصولِ یکسان با تعادل پیشین آن‌چنان بااهمیت نیست. پسر دوره‌گرد (خرد تعالی‌یافته)، شاه (نظم فعلی) را خواهد کشت و با ازدواج با دخترِ (واقعیت) او تعادلی جدید ایجاد می‌کند1. بخش سوم، حاوی واژه‌ای خاص می‌باشد که در عنوان کتاب نیز به کار رفته است. «دَد» در این کتاب در دو سطح معنایی به کار رفته است. در سطح مُثُلی معادل مفهوم هیولا در مکاشفات یوحنا است؛ و در مفهوم عقلی معادل خوی ددمنشانه مرتبط با بقا2. دد، در متون مذهبیِ – بالذات – متمایل به پروپاگاندای آخرالزمانی، مفهومی شرّ تصویر می‌شود. اما آخرالزمان‌ها همواره تکرار می‌شوند و حکمرایان جدید همواره خدایان قوم‌های مغلوب را شرّ می‌نامند. این چرخه‌ای بی‌پایان است3. «آخرالزمان، دریافت پیش‌گو از ناشناخته است4». ناشناخته؛ آن‌چه از آن می‌ترسیم؛ چون نمی‌شناسیم و گاه به عمد آن را در کسوت دیو بسته‌بندی می‌کنیم تا با آن دیگران را بترسانیم. ناشناخته‌ی مطلق، بالذات ناموجودست و ناممکن. به تبع آن شرّ مطلق نیز همینطور5. انسان تصویر کامل جهان را در خود دارد6. از این روی، شاید مراجعه به بدوی‌ترین اجزای تشکیل‌دهنده‌ی وجود او قدم مناسبی برای شروع مطالعه خود باشد. مطالعه‌ی ددِ حاضرِ میان گوش‌هایش: بدوی‌ترین شمایلِ خودش. تمامی شعرها در ملبورن، استرالیا نوشته شده به جز آن‌هایی که مکان در آن‌ها قید شده است.

[1] برداشتی هم‌نهشت‌ از (1) سنت شاه‌کشی؛ ن. ک. فصلی با همین نام در کتاب شاخه‌ی زرین، جیمز فریزر (2) فرایند چهارگانه‌ی خلقت مرسوم در حکمت قدیم. همچنین ن. ک. «مرا سه زیست باید» (کتاب حاضر) [2] ن. ک. «دَد»، (کتاب حاضر) [3] نگاه کنید به تحول خدای مصری ست (Seth) که در دوره‌‌ای تجلی خیر و در دوره‌ای دیگر تجلی شر است. [4] ن. ک. «ترس می‌فروشد؛ همچون آخرالزمان» (کتاب حاضر) [5] ن. ک. «رساله‌ای کوتاه» (کتاب حاضر) [6] هرمس، کتاب لوح زمردین. همچنین ن. ک. «چشم‌ها و گیسوان» (کتاب حاضر) سلیم قاضی سعیدی آوریل 2023